Аломати дарахти Друид шумо

Тақвими келтии дарахт, аз рӯи санаи таваллудатон хонда мешавад

Санаи таваллуд

Аввалин дарахти соли тақвимӣ — бо оғозҳои нав, навшавӣ ва тозакунии роҳ барои шурӯи тоза алоқаманд аст.

Анъанавӣ дарахти муҳофизатӣ, ки бо биниш ва нигоҳдорӣ аз гумроҳшавӣ тавассути фиреб алоқаманд аст.

Бо пайвастагии байни оламҳо — дохилӣ ва берунӣ, дидашаванда ва нодидашаванда — ва қувваи устувор ва дурфар алоқаманд аст.

Бо худкифоӣ ва итминони ором алоқаманд — дарахте, ки гӯяд қадами устуворро дар замини душворе роҳнамоӣ мекунад.

Бо интуиция, эҳсос ва моҳ алоқаманд — дарахти хобҳо ва хам шудан ба ҷои шикастан.

Дарахти тавозун ва сарҳадҳо, ки анъанавӣ бо тозакунӣ ва кашмакаши байни зидҳо алоқаманд аст.

Дарахти нимтобистони тақвим — бо қувват, тоқат ва раҳбарии табиӣ алоқаманд аст.

Бо далерӣ ва устуворӣ алоқаманд — дарахте, ки дар зимистон сабз мемонад ва бо муҳофизат дар мушкилӣ алоқаманд аст.

Анъанавӣ дарахти ҳикмат ва илҳом, ки бо интуиция ва биниши ногаҳонӣ алоқаманд аст.

Бо дохилнигарӣ ва дидан дар зери сатҳ алоқаманд — дарахте, ки бо пешгӯӣ ва ҳақиқатҳои пинҳон пайванд дорад.

Бо қатъият ва устуворӣ алоқаманд — растаниеки пайваста ба сӯи нур мерӯяд, сарфи назар аз он чи бояд аз он гузарад.

Бо ростӣ ва пайвандҳои оилавӣ алоқаманд — растание, ки анъанавӣ бо сухани рост ва муомилаи кушода пайванд дорад.

Охирин дарахти тақвим — бо табдилот ва поёнҳое, ки роҳро барои он чи минбаъд меояд тоза мекунанд, алоқаманд аст.